นับเป็นการท่องเที่ยวผจญภัยรายการเด็ดที่ให้ทั้งความสสนุกสนานน่าตื่นเต้น ให้ทั้งทักษะการโรยตัว การเดินป่า การแสวงหา และยังมีความงดงามสุดยอดอีกด้วย

และมืออาชีพกลุ่มนี้ คือ สาริกาแอดเวน เจอร์ พอยท์ บริษัทเอกชนที่ทำการท่องเที่ยวแบบโรยตัว ปีนผา พายเรือ เดินป่า อยู่แล้วเป็นประจำบนเส้นทางสายน้ำตกสาริกา – นางรอง จังหวัดนครนายก นั่นเอง

มือใหม่ ล้วนไม่เคย ลูกทัวร์ของกลุ่มผมสำหรับรายการเด็ดคราวนี้ก็คือผม หนุ่มเหลือน้อยพุงปลิ้น คุณพริก หนุ่มร่างโย่งผู้สวมรองเท้าแตะเป็นนิสัย คุณทีม สาวน้อย แต่ตัวใหญ่ พนักงานรัฐวิสาหกิจ
คุณโอ๋ เลขาฯ สาวเฉียดสวย น้องเปิ้ล สาวน้อยนักศึกษาขาวหมวย เราทั้งห้าคน ล้วนไม่เคยมีประวัติการปีนเขา ไต่เขา ไม่เคยแม้แต่จะโรยตัวลงมาจากหอสูง หรือหน้าผาจำลอง คุณทีมเป็นนักลื่นล้มก้นกระแทกพื้น ทำสถิตินัดสุดท้ายที่น้ำตกหมันแดงไป ๑๕ ป้าบ ส่วนคุณโอ๋ เลขาฯ สาวถนัดเรื่องแต่งตัวสวย และงานเลขาฯ และน้องเปิ้ลก็ถนัดมาก ในการเอาแป้งและลิปสติก โปะหน้าทาปากเป็นสีชมพูขาว “ ปิ๊ง ” ตลอดทั้งวัน สรุปแล้วคณะนี้ไม่มีใครสักคนที่มีวี่แวว ว่าจะเป็นนักปีนหน้าผา มี่แต่วี่แววว่าจะต้องแขวนต่องแต่งกันบนหน้าผาคนละนาน ๆ อย่างแน่นอน

มองไปทางขวาตอนนี้จึงเห็นสายน้ำตกมหึมาของธารรัตนาชั้นสองสวรรค์บังหน้าผาอยู่อย่างมิดชิด แบบนี้เองที่ใคร ๆ ถึงไม่รู้ว่ามีน้ำตกใหญ่อยู่ข้างล่างนี่ความสูงของน้ำตกธารรัตนาชั้นสองสวรรค์นี้สัก ๒๐ เมตรเห็นจะได้ ลำธารน้ำที่พุ่งตกลงมาเป็นสายน้ำสีขาวสะอาด สวยงามดังปุยฝ่าย คุณโอ๋ เลขาฯ สาวนั่งแช่น้ำตกร้องเชียร์ผมอยู่ที่ธารน้ำตกตรงนั้น

แล้วผมก็ลงพื้นล่างได้อย่างปลอดภัย มุมมองจากตรงนั้น มองขึ้นไปที่น้ำตกเป็นซอกหลืบ สวยงามมาก และไม่เปียก จากที่ตรงนี้ผมจึงค่อยงัดกล้องออกมาถ่ายภาพได้ แล้วคนอื่น ๆ ก็ค่อยโรยตัวติดตามกันลงมา ทีมงานของสาริกา แอดเวนเจอร์ฯ ทำงานกันอย่างเข้มแข็ง เสียง ว. แดง หรือ วิทยุรับ-ส่งแบบที่เอกชนมีได้ไม่ต้องขออนุญาต ดังรายงานการลงของแต่ละคนอย่างถี่ยิบ สาวเปิ้ลกับสาวทีมที่น่าเป็นห่วงที่สุด ลงมาพร้อม ๆ กันกับพี่เลี้ยงของสาริกาแอดเวนเจอร์ฯ อีกคน สอนวิธีการลงกันมาเรื่อย ๆ ตลอดทาง

คุณพริกเป็นคนที่คณะทำงานของสาริกาแอดเวนเจอร์ฯ เป็นห่วงมากที่สุด เพราะลงมาด้วยรองเท้าแตะ แต่ก็ลงมาแตะพื้นได้อย่างนุ่มนวล สรุปแล้วลูกทัวร์ทุกคน โดยเฉพาะสาว ๆ สามารถผ่านด่านแรกที่สูงที่สุด ตื่นเต้นที่สุด ลงมาได้ทั้งหมด

ด่านที่สอง เพิงพาดอกไม้ ติดตามความมัน ด้วยความงดงาม ด่านที่สองเป็นชั้นน้ำตกขนาดไม่ใหญ่นัก สูงประมาณสัก ๑๕ เมตร ความลาดชันประมาณ ๗๐ องศา ไม่ตัดตรง ๙๐ องศาลงไปเหมือนด่านที่แล้ว ธารน้ำตกไหลลงด่านหนึ่ง ส่วนนักโรยตัวลงอีกด้านหนึ่ง ข้าง ๆ น้ำตก ด้วยความที่หน้าผานี้เป็นหน้าผากว้าง ทีมงานสาริกาแอดเวนเจอร์ฯ จึงผูกเชือกโรยตัวให้เราได้สองสาย ลงได้ทีละสองคน

แล้วคนอื่น ๆ ก็ผ่านลงมาได้หมด คุณเปิ้ลกับคุณทีมยังเป็นไข่ในหินที่ทางทีมงานสาริกาแอดเวนเจอร์ฯ ต้องตามดูแลมาตลอด แต่ทั้งหมดก็ผ่านชั้นนี้มาได้อย่างปลอดภัย
อาหารกลางวันของเราเป็นอาหารกลางวันกลางสายฝน ถึงตอนนี้ก็ไม่มีใครกลัวเปียกกันแล้ว เพราะเปียกกันมาตั้งแต่แรก เราทั้งหมดนั่งกินข้าวเหนียวหมูหวาน ของฝากสำคัญของจังหวัดนครนายกกันกลางสายฝนอย่างเอร็ดอร่อย

ด่านที่สาม น้ำตกใหญ่ ความเมามันที่ทั้งชัน ลื่น และเปียกแฉะ

จะข้ามไปด่านที่สามเราต้องเดินข้ามทางน้ำไหลแรงริมหน้าผาทีมงานของสาริกาแอดเวนเจอร์ฯ จึงจัดทำเชือกข้ามน้ำไหล โดยให้คุณเอสหนุ่มจอมลุย เอาปลายเชือกข้ามฟากไปก่อน พอเชือกข้ามสายน้ำเส้นหลักเรียบร้อย ตอนจะข้ามก็ให้พวกเราเอา SNAPLINK ประจำตัวไปเกาะกับเชือกข้ามน้ำไว้ แล้วค่อยลุยข้ามไปเป็น SAFTY ไปในตัวที่ตรงนี้ผมลองปล่อยตัวไปตามน้ำไม่ขืนน้ำ ผลปรากฏว่าตัวลอยไปจนจะตกหน้าผา ต้องตึงเชือกที่ผูกติดกับ SNAPLINK ลากตัวเองกลับมาแทบไม่ทัน

ผมได้มุมสวยด้านข้างของน้ำตกมองออกไป น้ำตกเป็นผืนแผ่นสีขาวสะอาด มีฉากหลังเป็นป่าไม้ใหญ่ ๆ สีเขียวสด ส่วนฉากหน้าตรงนี้สิ มากมายไปด้วยดอกไม้ป่าสีชมพู สวยงาม น่าเสียดายที่กล้องถ่ายภาพผมตอนนี้มันเดี้ยงไปแล้วประมาณ ๒๐ เปอร์เซ็นต์ รูปที่ได้ออกมาอาจจะไม่สวยงามสมบูรณ์เท่าไหร่ แต่จากมุมที่ผมยืนนี้ก็บอกได้เลยครับว่า สวยงามมาก

แล้วทีมสาว ๆ ของเราก็ค่อย ๆ ทยอยกันลงมา คราวนี้ดูเหมือนทุกคนจะมั่นใจแล้วว่า ความสูงชันไม่ได้เป็นอุปสรรค อุปกรณ์การโรยตัวและทีมงานของสาริกาแอดเวนเจอร์ฯ ได้สร้างความมั่นใจให้เกิดขึ้นจนทุกคนลงมาด้านล่างได้อย่างสวยงามราวกับมืออาชีพ
แม้กระทั่งน้องเปิ้ล ที่ดูจะอ่อนแอที่สุดในคณะ ก็ลงมาได้อย่างมั่นใจ

ด่านสุดท้าย ลุยป่า เล่นน้ำ ฉ่ำชื่นสบาย ปิดฉากง่าย ๆ โรยตัวลงเรือคายัก จากหน้าผาสูง ชาวเราข้ามน้ำไปอีกฟาก คราวนี้เป็นช่วงสุดท้ายแล้วครับ ต้องเดินไกลหน่อย พี่หมูบอกมา ทีมงานสาริกาแอดเวนเจอร์ฯนำเราเดินเลียบไปตามสายน้ำไหล จากหินก้อนหนึ่งไปอีกก้อนหนึ่ง บางตอนน้ำตื้นก็ลุยน้ำไป บางตอนน้ำลึก ไม่มีหินให้เหยียบ ก็ต้องลงไปลอยคอ นึกไม่ออกเหมือนกันว่า ถ้าเราไม่เอาถุงกันน้ำมาด้วยจะเอากล้องถ่ายภาพหลบน้ำไปได้ยังไง เดินมาได้พักเดียวก็มาถึงลานทรายกว้างขวางใต้ร่มครึ้มของต้นไม้ น่านั่งพักผ่อน ทุกคนพากันนั่งพักแช่ลงไปในน้ำแบบไม่ต้องนัดกันเลย

แล้วทีมงานทั้งหมดก็พากันโรยตัวทยอยลงสู่เรือคายัก ลำละสองคนบ้าง สามคนบ้าง และลำสุดท้ายเป็นเรือยางลำใหญ่ ด้วยความคุ้นเคยกับการโรยตัวแล้วทุกคนจึงลงสู่เรือคายักได้อย่างปลอดภัย

พอจบเสร็จทุกคนเรียบร้อย เรือคายักทั้งหมดก็พากัน บึ้ด จ้ำ บึ้ด ออกจากน้ำตกวังบอน พายแข่งกันมาเป็นระยะทางไกลลิบ ข้ามกลางอ่างเก็บน้ำวังบอนขึ้นสู่ฝั่งได้อย่างปลอดภัย เป็นอันจบสิ้นวันมหาสนุกของเรา ณ ที่นี้เพียงเท่านี้

ก่อนกลับบ้าน อำลาจากสาริกาแอดเวนเจอร์ฯ ผมลองแย็บถามน้องเปิ้ล สาวน้อยนักศึกษาฝึกงานที่ดูจะอ่อนแอกว่าทุกคนว่า เป็นไง กลัวไหม ครั้งแรกในชีวิตกับหน้าผาน้ำตกสูง ๖๐ เมตรน่ะ คำตอบที่ได้รับก็คือ “ มันมากค่ะไม่นึกว่าตัวเองจะทำได้ขนาดนี้ถ้ามีอีกคราวหน้าอย่าลืมชวนนะคะ ”