แหล่งโบรารคดีบ้านดงละคร
หรือเมืองดงละคร กรมศิลปากรได้ประกาศ
ขึ้นทะเบียนเป็นโบราณสถานแห่งชาติ
เมื่อวันที่ 8 มีนาคม พ.ศ.2478ตั้งอยู่ที่
ตำบลดงละคร ห่างจากตัวจังหวัดไป
ทางทิศใต้ประมาณ 9 กิโลเมตร แต่เดิมเรียก
กันว่า “ เมืองลับแล ” เป็นสถานที่ตั้งเมือง
โบราณสมัยขอมมีอำนาจ มีแนวกำแพงเป็นเนิน
ดินและคูเมืองปรากฏอยู่ ชาวบ้านเรียกกันว่า
“ สันคูเมือง ” มีคูน้ำล้อมรอบ ซึ่งเป็นแบบเมือง
ทวารวดีทางภาคกลางของไทย


ความรุ่งเรืองที่เด่นชัดแบ่ง
เป็นสองช่วง ช่วงแรกเริ่มในราว
พุทธศตวรรษที่ 14-16เป็น
วัฒนธรรมแบบทวารวดี
ช่วงที่สองราวพุทธศตวรรษ
ที่ 17-19เป็นวัฒนธรรม
เขมรและวัฒนธรรมก่อนกรุง
ศรีอยุธยา สันนิษฐานว่าน่า
จะมีความสำคัญเกี่ยวข้อง
กับเมืองศรีมโหสถ
ซึ่งอยู่ห่างกันประมาณ 55 กิโลเมตร โบราณวัตถุที่ค้นพบ เช่น เศียรพระพุทธ
รูปกะไหล่ทองขนาดเท่าปลายนิ้วก้อย ตราประทับหัวแหวนรูปปู ช้าง แหวนสำริด
ลูกปัดแก้ว ลูกปัดหิน ตุ้มหูสำริด

ตำนานเมืองลับแลนั้นยังเล่ากันว่า เมืองนี้เคย
เป็นเมืองของราชินีขอม ซึ่งเป็นที่รโหฐาน ผู้อื่น
ไม่สามารถเข้าออกได้ ประกอบกับลักษณะของ
บริเวณเมือง มีไม้ใหญ่ขึ้นอยู่ทั่วไป ใครเข้าไป
แล้วอาจหาทางออกไม่ได้ จะต้องวนเวียนอยู่
ในดงนั้นเอง และในวันโกนวันพระจะได้ยินเสียง
กระจับปี่ ซอ ปี่พาทย์ มโหรีขับกล่อม คล้าย ๆ
กับมีการเล่นละครในวัง ชาวบ้านจึงเรียกกันว่า “
ดงละคร ” หรืออีกนัยหนึ่ง คำว่า “ ดงละคร ”
นั้นอาจเพี้ยนมาจาก “ ดงนคร ”